Idea akcji
Dzień Wiatraczka powstał jako gest solidarności ze „słonymi dziećmi”, czyli dziećmi z mukowiscydozą. Określenie nawiązuje do charakterystycznego, słonego smaku potu u części chorych i do historycznych opisów choroby, które przez wiele lat wyprzedzały medyczne rozpoznanie jej przyczyn.
Współczesna akcja nie koncentruje się na lęku przed chorobą, lecz na edukacji, obecności i wsparciu. Uczestnicy wykonują wiatraczki, prowadzą zajęcia o oddychaniu, rozmawiają o przewlekłej chorobie oraz pokazują, że społeczność szkoły, przedszkola czy miejscowości potrafi stanąć po stronie dzieci i rodzin mierzących się z trudną codziennością leczenia.
Symbol wiatraczka
Wiatraczek porusza się dzięki powietrzu. Jest więc intuicyjnym, zrozumiałym dla dzieci symbolem oddechu. Jednocześnie jest kolorowy, lekki i możliwy do wykonania bez specjalistycznych narzędzi, dlatego dobrze sprawdza się w przedszkolach, szkołach, świetlicach, bibliotekach i domach.
Ten prosty przedmiot pozwala wytłumaczyć, że płuca nie są abstrakcyjnym elementem organizmu. To narząd związany z ruchem, wysiłkiem, śmiechem, śpiewem, zabawą i zwyczajnym poczuciem bezpieczeństwa. U dziecka z mukowiscydozą dbanie o drogi oddechowe jest częścią codziennego planu dnia, dlatego rozmowa o oddechu ma wymiar praktyczny i emocjonalny.
Cele akcji
- zwiększanie wiedzy o mukowiscydozie i jej codziennych konsekwencjach,
- budowanie empatii wobec dzieci przewlekle chorych i ich rodzin,
- oswajanie tematu choroby genetycznej w języku dostosowanym do wieku dzieci,
- zachęcanie placówek edukacyjnych do prowadzenia zajęć o oddechu, płucach i higienie zdrowotnej,
- tworzenie widocznego, pozytywnego znaku wsparcia w przestrzeni publicznej i mediach społecznościowych.
Kto może wziąć udział?
Każdy. Akcja jest przygotowana tak, aby mogły do niej dołączyć zarówno duże placówki, jak i pojedyncze klasy, grupy przedszkolne, biblioteki, domy kultury, gabinety terapeutyczne, oddziały szpitalne, organizacje pacjenckie, rodziny i osoby prywatne.
Najważniejsze nie jest wykonanie idealnego wiatraczka. Najważniejsza jest rozmowa: o oddechu, o chorobie, o wsparciu, o tym, że dziecko przewlekle chore pozostaje dzieckiem, które potrzebuje relacji, zrozumienia, edukacji i bezpiecznego otoczenia.